Kaybolan Portre

Şarkının en güzel yerini bekleyip eşlik etmeyi heyecanla istemek gibiydi seni görmeyi dilemek
Bir sahafa girerken tozlu merdivenlere aldırmadan yürüyor ruhlarımız
Parmaklarımızı gezdirirken o eski raflar üzerinde
Aynı kitabın sayfalarında tanışıyor ellerimiz
Ellerine kar mı yağıyor sevgilim
Neden üşümüş kediler gibi titremekteler
Ah hemen eritmeliyim sevgimle o kardan bahçelerini
Tohumlar dağıtmalı, çiçekler toplamalıyım
Yüreğinin duvarlarını inşa eden de kim
Zincirlerle kilitleyip parmaklıklar içerisinde nefessiz bırakıyor o güzel gözlerini
Uzaklaşıyor benden zihnin ve bedenin
Yakalamaktan yorgun düşüyor kırılmış kalbim
Evren evimizi en güzel gezegene kiralamışken
Neden sen hep kendi duvarlarını örmektesin
İzin ver bahçendeki portakal ağacın olmama
İzin ver ormanlarında nefes almama
Martin’in boğulduğu denizin ve kaybolduğu kelimelerin
Bir kurtuluşudur senin portren
Seni diliyorum Tanrı’nın kütüphanesinden
Baksana ömrünü harcayan şey geçiyor karşı mahalleden
Evet evet tam da hiçbir yere gitmeyen
Raydan çıkmış o ruhsuz tren

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s